Stuðningsgrein: Mig langar orðið að flytja heim Ingibjörg Björnsdóttir skrifar 25. júní 2012 11:39 Ég kemst því miður ekki til þess að kjósa mér forseta, í mínum heimabæ er hvorki sendiráð né ræðismaður og ekki hægt að komast á kjöstað öðruvísi en með bát eða flugvél. Erindi mínu um utankjörfund hjá lögregluyfirvaldinu í bænum mínum var tekið fálega hjá utanríkisráðuneytinu, þar fara menn eftir fordæmum, en gefa ekki. Þar sem ég kemst ekki sjálf verður einu atkvæði minna að telja, og það gæti skipt sköpum. Það gæti skipt sköpum fyrir mig og fjölskyldu mína, heimflutningur gæti dregist um ókomna óvissu tíð ef atkvæði falla ekki eins og mér geðjast best. Ég get ekki hugsað mér að fara með börnin mín heim í sama lævi blandaða loft og ég yfirgaf sjálf fyrir þrettán árum. Ég finn enn til óyndis svo mikils að ég verð að skekja axlir þegar ég hugsa til fyrrverandi forsætisráðherra tala um púnkt og húrrahróp og forseta voran. Fréttamenn og konur gerðu sér það að leik árið 1996 að spyrja þáverandi forsætisráðherra hvernig hann hygðist hylla nýkjörinn forseta, þetta með púnktinn þótti skondið meðal sumra. Það þótti líka sumum skondið þegar útséð var um úrslit á kosninganótt að forsætisráðherrann skyldi tilkynna að skrifstofa forseta myndi framvegis vera til húsa á Sóleyjargötu 1, en ekki í Stjórnarráðinu eins og tíðkast hafði um árabil. Svo mikil var gremjan milli þessarra tveggja manna að þeir gátu ekki hugsað sér að vinna undir sama þaki. Nú er öldin önnur, og þeir hafa bætt ráð sitt, eða eignast annan óvin. Tortryggnir klækjarefir eins og þeir geta nefnilega ekki hugsað sér það að einstaklingar taki sig saman án þess að vera með dúnka fulla af ráðabruggi og samsæriskenningum. Nú eru þeir sameinaðir í óvild sinni á forsætisráðherra, og eru tilbúnir til að trúa öllu upp á hana og hennar samstarfsfólk, eins og því að setja af stað forsetaframboð til þess eins að koma núverandi forseta frá svo hægt sé að koma Íslandi inn í Evrópusambandið möglunarlaust og framselja þar með sjálfstæði, fisk og fjallkonu og annað sem þeim er sérlega annt um… Sú er þeirra aðferð, að fjarstýra fólki, plotta og pukrast hleypa engum að sem ekki er á þeirra fyrirfram ákveðnu mælendaskrá. Þeir hafa ekki kynnst því fyrr að breiður hópur fólks taki höndum saman til þess að koma geðslegri og frambærilegri manneskju í stað þeirra. Forseti Íslands á ekki að vera pólitískur leiðtogi eða uppalandi þjóðar. Forseti á að vera menningarleg, hlý, greind, glaðleg og skynsöm manneskja. Embættið var sett á sem mótvægi við Norrænu kóngahúsin, það þótti tilhlýðilegt á sínum tíma að Íslendingar gætu sent ópólítískan fulltrúa á heldri manna mót, hérðasmót og allavega mannamót.. Forseti á að vera manneskja sem óþvinguð ferðast meðal samborgara sinna samtímis því að hún hittir heldri borgara heimsins og segir þeim fallegar sögur af landinu sínu. Forseti Íslands á ekki að vera pólitískur embættismaður eða löggjafi. Alþingi á að sjá um að semja lög, og forsetinn skrifar undir þau. Það er Alþingismanna og kvenna að vinna sína vinnu í nefndum þannig að sem mestur meirihluti fáist fyrir hverri nýrri lagasetningu, þannig að forseti geti áhyggjulaus skrifað undir ný lög. Forseti Íslands á að miðla íslenskri menningu og framleiðslu erlendis og sameinast þjóðinni á viðburðum innanlands, en ekki vera í orðaskaki og látalátum við fulltrúa þjóðarinnar á Alþingi og í ráðuneytum. Þessu virðast gömlu óvildarmennirnir frá síðustu öld hafa gleymt. Þeir vilja að forseti hafi úrslitavald um öll lög, og geti hvenær sem er breytt sér í sjálfskipaðan öryggisventil þjóðar sem var. Þjóð sem er vill frið, sátt, samlyndi og skynsamlegar ákvarðanir. Þjóð sem er kýs sér fulltrúa á Alþingi til að tala máli sínu þar. Þjóð sem er vill ópólitískan fulltrúa sem ferst vel að bera hróður Íslands um heimsbyggðina, sem með látleysi og hispursleysi hrífur fólk og gefur von um breytta tíma. Þjóð sem var endasendtist á eftir ungum, gröðum strákum sem skildu sína hinum stóra heimi hvernig átti að græða með því að taka lán og eyða annarra peningum. Þjóð sem er og græddi ekki neitt, vill öryggi til að ala upp börnin sín, gera gamla fólkinu glaðan dag og hlúa að hinum sjúku. Þjóð sem er, er kona eins og ég og kona eins og Þóra Arnórsdóttir. Þessvegna myndi ég kjósa hana, kæmist ég til þess. Ég vona að þið sem komist á kjörstað, eða til utankjörfundaratkvæðagreiðslu séuð eins og ég. Því eins og áður sagði, þá langar mig svo ósköp mikið heim, en skilyrði fyrir því að ég komi heim er það að ég eigi einhverja samleið með þjóðinni minni. Samleiðin felst í því að gefa bitrum mönnum frí, og hleypa glaðlyndri konu að. Konu sem færi dæmalaust vel sem fulltrúi þjóðarinnar á mannamótum, hvort sem er heima eða heiman. Konu sem hefur auk allra ofantalinna kosta, kjark til þess að bjóða sig fram í embætti Forseta Íslands, þvert á allar staðalmyndir um embættið. Ég vona innilega að þjóðin mín og ég eigum samleið, þá kem ég heim áður en árið er á enda og spegla mig glöð í Forseta Íslands Þóru Arnórsdóttur. Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Forsetakosningar 2012 Mest lesið Fór út fyrir umboð sitt Hjörtur J. Guðmundsson Skoðun „Áhrifavaldar“ og „Sauðirnir“ sem fylgja þeim Guðmunda G. Guðmundsdóttir Skoðun Gulldrengir Landspítala (Ekki KSÍ): Sönn saga um spillingu Sigurlaug Guðrún Kristjánsdóttir Skoðun Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun Ég er eins og ég er Sólveig Sigurðardóttir Skoðun Var jafnrétti í heiðri haft af ráðherra jafnréttismála? Erna Guðmundsdóttir Skoðun Lýst yfir hættustigi vegna áfengisdrykkju Gunnar Hersveinn Skoðun „Það eru allir með ADHD“ Tómas Páll Þorvaldsson Skoðun „...nema sveitarstjórnir og lögregla“ Kristín Magnúsdóttir Skoðun Brúin yfir Fossvog Sigurður Oddsson Skoðun Skoðun Skoðun Fór út fyrir umboð sitt Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun „Áhrifavaldar“ og „Sauðirnir“ sem fylgja þeim Guðmunda G. Guðmundsdóttir skrifar Skoðun „...nema sveitarstjórnir og lögregla“ Kristín Magnúsdóttir skrifar Skoðun Sjónarhornið er það sem skiptir mestu Anton McKee skrifar Skoðun Ég er eins og ég er Sólveig Sigurðardóttir skrifar Skoðun Brúin yfir Fossvog Sigurður Oddsson skrifar Skoðun Kominn tími til að laga lýðræðishallann og skapa traust til stjórnmálanna Magnea Marinósdóttir skrifar Skoðun Var jafnrétti í heiðri haft af ráðherra jafnréttismála? Erna Guðmundsdóttir skrifar Skoðun Má fjársýslan semja við Rapyd? Gunnar Már Gunnarsson,Sindri Kristjánsson skrifar Skoðun Gulldrengir Landspítala (Ekki KSÍ): Sönn saga um spillingu Sigurlaug Guðrún Kristjánsdóttir skrifar Skoðun Byggja upp eða pakka? Gerður Gestsdóttir Valgerðardóttir skrifar Skoðun Loftslagsaðgerðir í sátt við líffræðilega fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir, Guðrún Schmidt skrifar Skoðun Oft er ekki nægjanleg mönnun til þess að sinna félagslífi/tómstundum Atli Már Haraldsson skrifar Skoðun Verði ykkur að trú ykkar! Vangaveltur um stóra kirkjugarðsmálið Gunnar Jóhannesson skrifar Skoðun Ráðvilltur ráðgjafi ríkisstjórnar Ásgeir Daníelsson skrifar Skoðun Ímyndaðu þér að þú sért átján ára stúlka... Stella Samúelsdóttir skrifar Skoðun Hvað eiga lýðræði og hátíðarhöld sameiginlegt Bryndís Haraldsdóttir skrifar Skoðun Stjórnartíðindi 150 ára Svavar Kjarrval skrifar Skoðun Í skólabyrjun Dagbjört Harðardóttir,Sigurjón Már Fox skrifar Skoðun „Það eru allir með ADHD“ Tómas Páll Þorvaldsson skrifar Skoðun Sannleikurinn um Evrópusambandið I - Öryggi, velferð og lífsgæði, sem margir átta sig ekki á Ole Anton Bieltved skrifar Skoðun Aftur að hjálmskviðu ríkislögreglustjóra Indriði Stefánsson skrifar Skoðun Svar við bréfi Ernu Ragnar Sigurður Kristjánsson skrifar Skoðun ADHD og Sköpunargáfa: Leyndarmál Skapandi Framfara: Steindór Þórarinsson skrifar Skoðun Lýst yfir hættustigi vegna áfengisdrykkju Gunnar Hersveinn skrifar Skoðun Nýfrjálshyggjan er ósjálfbær Reynir Böðvarsson skrifar Skoðun Gjaldfrjálsar skólamáltíðir fyrir öll börn á Íslandi - nú þarf að vanda til verka Guðrún E. Gunnarsdóttir,Laufey Steingrímsdóttir,Ludvig Guðmundsson skrifar Skoðun Fjármagna enn hernað Rússlands Hjörtur J. Guðmundsson skrifar Skoðun Persónur og leikendur í leikriti fáránleikans Davíð Bergmann skrifar Skoðun Eru framkvæmdir í Saltvík loftslagsvænar? Ólafur S. Andrésson skrifar Sjá meira
Ég kemst því miður ekki til þess að kjósa mér forseta, í mínum heimabæ er hvorki sendiráð né ræðismaður og ekki hægt að komast á kjöstað öðruvísi en með bát eða flugvél. Erindi mínu um utankjörfund hjá lögregluyfirvaldinu í bænum mínum var tekið fálega hjá utanríkisráðuneytinu, þar fara menn eftir fordæmum, en gefa ekki. Þar sem ég kemst ekki sjálf verður einu atkvæði minna að telja, og það gæti skipt sköpum. Það gæti skipt sköpum fyrir mig og fjölskyldu mína, heimflutningur gæti dregist um ókomna óvissu tíð ef atkvæði falla ekki eins og mér geðjast best. Ég get ekki hugsað mér að fara með börnin mín heim í sama lævi blandaða loft og ég yfirgaf sjálf fyrir þrettán árum. Ég finn enn til óyndis svo mikils að ég verð að skekja axlir þegar ég hugsa til fyrrverandi forsætisráðherra tala um púnkt og húrrahróp og forseta voran. Fréttamenn og konur gerðu sér það að leik árið 1996 að spyrja þáverandi forsætisráðherra hvernig hann hygðist hylla nýkjörinn forseta, þetta með púnktinn þótti skondið meðal sumra. Það þótti líka sumum skondið þegar útséð var um úrslit á kosninganótt að forsætisráðherrann skyldi tilkynna að skrifstofa forseta myndi framvegis vera til húsa á Sóleyjargötu 1, en ekki í Stjórnarráðinu eins og tíðkast hafði um árabil. Svo mikil var gremjan milli þessarra tveggja manna að þeir gátu ekki hugsað sér að vinna undir sama þaki. Nú er öldin önnur, og þeir hafa bætt ráð sitt, eða eignast annan óvin. Tortryggnir klækjarefir eins og þeir geta nefnilega ekki hugsað sér það að einstaklingar taki sig saman án þess að vera með dúnka fulla af ráðabruggi og samsæriskenningum. Nú eru þeir sameinaðir í óvild sinni á forsætisráðherra, og eru tilbúnir til að trúa öllu upp á hana og hennar samstarfsfólk, eins og því að setja af stað forsetaframboð til þess eins að koma núverandi forseta frá svo hægt sé að koma Íslandi inn í Evrópusambandið möglunarlaust og framselja þar með sjálfstæði, fisk og fjallkonu og annað sem þeim er sérlega annt um… Sú er þeirra aðferð, að fjarstýra fólki, plotta og pukrast hleypa engum að sem ekki er á þeirra fyrirfram ákveðnu mælendaskrá. Þeir hafa ekki kynnst því fyrr að breiður hópur fólks taki höndum saman til þess að koma geðslegri og frambærilegri manneskju í stað þeirra. Forseti Íslands á ekki að vera pólitískur leiðtogi eða uppalandi þjóðar. Forseti á að vera menningarleg, hlý, greind, glaðleg og skynsöm manneskja. Embættið var sett á sem mótvægi við Norrænu kóngahúsin, það þótti tilhlýðilegt á sínum tíma að Íslendingar gætu sent ópólítískan fulltrúa á heldri manna mót, hérðasmót og allavega mannamót.. Forseti á að vera manneskja sem óþvinguð ferðast meðal samborgara sinna samtímis því að hún hittir heldri borgara heimsins og segir þeim fallegar sögur af landinu sínu. Forseti Íslands á ekki að vera pólitískur embættismaður eða löggjafi. Alþingi á að sjá um að semja lög, og forsetinn skrifar undir þau. Það er Alþingismanna og kvenna að vinna sína vinnu í nefndum þannig að sem mestur meirihluti fáist fyrir hverri nýrri lagasetningu, þannig að forseti geti áhyggjulaus skrifað undir ný lög. Forseti Íslands á að miðla íslenskri menningu og framleiðslu erlendis og sameinast þjóðinni á viðburðum innanlands, en ekki vera í orðaskaki og látalátum við fulltrúa þjóðarinnar á Alþingi og í ráðuneytum. Þessu virðast gömlu óvildarmennirnir frá síðustu öld hafa gleymt. Þeir vilja að forseti hafi úrslitavald um öll lög, og geti hvenær sem er breytt sér í sjálfskipaðan öryggisventil þjóðar sem var. Þjóð sem er vill frið, sátt, samlyndi og skynsamlegar ákvarðanir. Þjóð sem er kýs sér fulltrúa á Alþingi til að tala máli sínu þar. Þjóð sem er vill ópólitískan fulltrúa sem ferst vel að bera hróður Íslands um heimsbyggðina, sem með látleysi og hispursleysi hrífur fólk og gefur von um breytta tíma. Þjóð sem var endasendtist á eftir ungum, gröðum strákum sem skildu sína hinum stóra heimi hvernig átti að græða með því að taka lán og eyða annarra peningum. Þjóð sem er og græddi ekki neitt, vill öryggi til að ala upp börnin sín, gera gamla fólkinu glaðan dag og hlúa að hinum sjúku. Þjóð sem er, er kona eins og ég og kona eins og Þóra Arnórsdóttir. Þessvegna myndi ég kjósa hana, kæmist ég til þess. Ég vona að þið sem komist á kjörstað, eða til utankjörfundaratkvæðagreiðslu séuð eins og ég. Því eins og áður sagði, þá langar mig svo ósköp mikið heim, en skilyrði fyrir því að ég komi heim er það að ég eigi einhverja samleið með þjóðinni minni. Samleiðin felst í því að gefa bitrum mönnum frí, og hleypa glaðlyndri konu að. Konu sem færi dæmalaust vel sem fulltrúi þjóðarinnar á mannamótum, hvort sem er heima eða heiman. Konu sem hefur auk allra ofantalinna kosta, kjark til þess að bjóða sig fram í embætti Forseta Íslands, þvert á allar staðalmyndir um embættið. Ég vona innilega að þjóðin mín og ég eigum samleið, þá kem ég heim áður en árið er á enda og spegla mig glöð í Forseta Íslands Þóru Arnórsdóttur.
Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun
Skoðun Kominn tími til að laga lýðræðishallann og skapa traust til stjórnmálanna Magnea Marinósdóttir skrifar
Skoðun Gulldrengir Landspítala (Ekki KSÍ): Sönn saga um spillingu Sigurlaug Guðrún Kristjánsdóttir skrifar
Skoðun Loftslagsaðgerðir í sátt við líffræðilega fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir, Guðrún Schmidt skrifar
Skoðun Oft er ekki nægjanleg mönnun til þess að sinna félagslífi/tómstundum Atli Már Haraldsson skrifar
Skoðun Sannleikurinn um Evrópusambandið I - Öryggi, velferð og lífsgæði, sem margir átta sig ekki á Ole Anton Bieltved skrifar
Skoðun Gjaldfrjálsar skólamáltíðir fyrir öll börn á Íslandi - nú þarf að vanda til verka Guðrún E. Gunnarsdóttir,Laufey Steingrímsdóttir,Ludvig Guðmundsson skrifar
Fögnum á degi líffræðilegrar fjölbreytni Rannveig Magnúsdóttir,Ragnhildur Guðmundsdóttir,Skúli Skúlason,Ole Sandberg,Sæunn Júlía Sigurjónsdóttir Skoðun