Skelfingin að sakna smóksins Jón Sigurður Eyjólfsson skrifar 24. janúar 2015 07:00 Nokkur ár eru liðin frá því ég lagði herra Nikótín að velli. Ég spurði mig fyrir stystu hvort ég saknaði kauða og var svarið satt að segja svo óhuggulegt að ég svaf vart næstu dægur. Ég komst nefnilega að því að ég sakna þess ekki í raun að sjúga í mig kosmíska krafta. Hins vegar sakna ég, þó ótrúlegt megi virðast, smóksins og þá á ég við þessu andstyggilegu skúmaskot sem okkur reykingafólki voru ætluð. Í Fjölbrautaskólanum í Garðabæ gátum við, til að byrja með, reykt í anddyrinu og þar hitti ég skólaskáld gott, sem reyndar er nú á meðal okkar bestu rithöfunda. Hann var þá nýkominn af miðilsfundi þar sem hann atti kappi við sjálfan Bólu-Hjálmar, þar bitu aldeilis vopnin hans Braga. Síðan vorum við rekin í gám nokkurn, hrollkaldan, illalyktandi og dimman. Þar reykti ég oft með mælskumanni miklum sem þuldi utanbókar heilu kaflana úr Íslandsklukkunni endar var aðbúnaðurinn engu betri en sá sem Jón Hreggviðsson varð að gera sér að góðu á sinni ævintýralegu ævi. Með félögum mínum í blaðamennskunni hef ég margar retturnar reykt í hrollköldum skýlum í bleytu og fnyk. Þaðan á ég hins vegar alveg dásamlegar minningar. Oft gafst mér þá færi að ræða einslega við gamlan sjóara sem sagði mér af slagsmálum í erlendum höfnum. Eitt sinn treysti ég þessum vini mínum fyrir því að ég væri með bólur í klofi og hefði ég mikla áhyggjur af gangi mála. Bað ég hann síðan að hafa ekki orð á þessu við nokkurn mann. Hann varð við því en reyndar kallaði hann mig Hjálmar í nokkra daga á eftir en varðist fimlega þegar hann var inntur eftir ástæðunni. Söknuðurinn eftir þessum hræðilegu fylgsnum veldur mér mikilli vanlíðan. Á maður kannski eftir að sakna alls þess versta þegar yfir lýkur? Hugsum okkur að Lykla-Pétur komi að mér í himnaríki og segi: „Æ Jón minn, voðalega ertu daufur, þú saknar væntanlega fólksins á jörðinni og lífsins lystisemda?“ Miðað við smók-reynsluna þá er ég vís með að svara: „Nei, ég sakna bara svo rosalega mánudagsmorgnanna.“ Viltu birta grein á Vísi? Sendu okkur póst. Senda grein Jón Sigurður Eyjólfsson Mest lesið Eitruð kvenmennska Ása Lind Finnbogadóttir Skoðun Leiðin til helvítis Jón Pétur Zimsen Skoðun Sameining Garðabæjar og Hafnarfjarðar – kostir – ókostir - skynsemi Ó. Ingi Tómasson Skoðun Þau eru fá en þörfin er stór Sif Huld Albertsdóttir Skoðun Á undan jarðýtu komi fornleifafræðingur… Stefán Pálsson Skoðun Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun Búum til réttlátt lífeyriskerfi Hrafn Magnússon Skoðun Hvernig getum við notað nýjar ráðleggingar um mataræði? Óla Kallý Magnúsdóttir,Jóhanna E. Torfadóttir Skoðun Hinn nýi íslenski aðall Kolbrún Áslaugar Baldursdóttir Skoðun Drögum úr fordómum í garð Breiðholts Alex Vor Ólafs,Jörundur Þór Hákonarson,Theodóra Líf Reykdal Skoðun
Nokkur ár eru liðin frá því ég lagði herra Nikótín að velli. Ég spurði mig fyrir stystu hvort ég saknaði kauða og var svarið satt að segja svo óhuggulegt að ég svaf vart næstu dægur. Ég komst nefnilega að því að ég sakna þess ekki í raun að sjúga í mig kosmíska krafta. Hins vegar sakna ég, þó ótrúlegt megi virðast, smóksins og þá á ég við þessu andstyggilegu skúmaskot sem okkur reykingafólki voru ætluð. Í Fjölbrautaskólanum í Garðabæ gátum við, til að byrja með, reykt í anddyrinu og þar hitti ég skólaskáld gott, sem reyndar er nú á meðal okkar bestu rithöfunda. Hann var þá nýkominn af miðilsfundi þar sem hann atti kappi við sjálfan Bólu-Hjálmar, þar bitu aldeilis vopnin hans Braga. Síðan vorum við rekin í gám nokkurn, hrollkaldan, illalyktandi og dimman. Þar reykti ég oft með mælskumanni miklum sem þuldi utanbókar heilu kaflana úr Íslandsklukkunni endar var aðbúnaðurinn engu betri en sá sem Jón Hreggviðsson varð að gera sér að góðu á sinni ævintýralegu ævi. Með félögum mínum í blaðamennskunni hef ég margar retturnar reykt í hrollköldum skýlum í bleytu og fnyk. Þaðan á ég hins vegar alveg dásamlegar minningar. Oft gafst mér þá færi að ræða einslega við gamlan sjóara sem sagði mér af slagsmálum í erlendum höfnum. Eitt sinn treysti ég þessum vini mínum fyrir því að ég væri með bólur í klofi og hefði ég mikla áhyggjur af gangi mála. Bað ég hann síðan að hafa ekki orð á þessu við nokkurn mann. Hann varð við því en reyndar kallaði hann mig Hjálmar í nokkra daga á eftir en varðist fimlega þegar hann var inntur eftir ástæðunni. Söknuðurinn eftir þessum hræðilegu fylgsnum veldur mér mikilli vanlíðan. Á maður kannski eftir að sakna alls þess versta þegar yfir lýkur? Hugsum okkur að Lykla-Pétur komi að mér í himnaríki og segi: „Æ Jón minn, voðalega ertu daufur, þú saknar væntanlega fólksins á jörðinni og lífsins lystisemda?“ Miðað við smók-reynsluna þá er ég vís með að svara: „Nei, ég sakna bara svo rosalega mánudagsmorgnanna.“
Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun
Hvernig getum við notað nýjar ráðleggingar um mataræði? Óla Kallý Magnúsdóttir,Jóhanna E. Torfadóttir Skoðun
Drögum úr fordómum í garð Breiðholts Alex Vor Ólafs,Jörundur Þór Hákonarson,Theodóra Líf Reykdal Skoðun
Samningur HSÍ við Rapyd – Opið bréf til frambjóðenda í formannskjöri Hópur stuðningsmanna Íslands í handbolta Skoðun
Hvernig getum við notað nýjar ráðleggingar um mataræði? Óla Kallý Magnúsdóttir,Jóhanna E. Torfadóttir Skoðun
Drögum úr fordómum í garð Breiðholts Alex Vor Ólafs,Jörundur Þór Hákonarson,Theodóra Líf Reykdal Skoðun